Duch Święty - spotkanie w małej grupie

Ef 6, 10 - 20 - Zachęta do walki duchowej

W końcu bądźcie mocni w Panu - siłą Jego potęgi. Obleczcie pełną zbroję Bożą, byście mogli się ostać wobec podstępnych zakusów diabła. Nie toczymy bowiem walki przeciw krwi i ciału, lecz przeciw Zwierzchnościom, przeciw Władzom, przeciw rządcom świata tych ciemności, przeciw pierwiastkom duchowym zła na wyżynach niebieskich. Dlatego weźcie na siebie pełną zbroję Bożą, abyście w dzień zły zdołali się przeciwstawić i ostać, zwalczywszy wszystko. Stańcie więc [do walki] przepasawszy biodra wasze prawdą i oblókłszy pancerz, którym jest sprawiedliwość, a obuwszy nogi w gotowość [głoszenia] dobrej nowiny o pokoju. W każdym położeniu bierzcie wiarę jako tarczę, dzięki której zdołacie zgasić wszystkie rozżarzone pociski Złego. Weźcie też hełm zbawienia i miecz Ducha, to jest słowo Boże - wśród wszelakiej modlitwy i błagania. Przy każdej sposobności módlcie się w Duchu! Nad tym właśnie czuwajcie z całą usilnością i proście za wszystkich świętych i za mnie, aby dane mi było słowo, gdy usta moje otworzę, dla jawnego i swobodnego głoszenia tajemnicy Ewangelii, dla której sprawuję poselstwo jako więzień, ażebym jawnie ją wypowiedział, tak jak winienem.

Czym jest dla mnie Zbroja Boża? Czy mam świadomość, że mogę decydować o tym, kiedy ją wkładam i zdejmuję? Czy chcę ją nosić na co dzień?

Mk 13, 9- 13 - Prześladowanie uczniów

A wy miejcie się na baczności. Wydawać was będą sądom i w synagogach będą was chłostać. Nawet przed namiestnikami i królami stawać będziecie z mego powodu, na świadectwo dla nich. 10 Lecz najpierw musi być głoszona Ewangelia wszystkim narodom. A gdy was poprowadzą, żeby was wydać, nie martwcie się przedtem, co macie mówić; ale mówcie to, co wam w owej chwili będzie dane. Bo nie wy będziecie mówić, ale Duch Święty. Brat wyda brata na śmierć i ojciec swoje dziecko; powstaną dzieci przeciw rodzicom i o śmierć ich przyprawią. I będziecie w nienawiści u wszystkich z powodu mojego imienia. Lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony.

Jak rozumiem to słowo, kierowane dziś do mnie? Czy ono realizuje się w moim życiu dzisiaj?

Jk 1, 19 - 27 - Jak zamieniać słowo prawdy w czyn?

Wiedzcie, bracia moi umiłowani: każdy człowiek winien być chętny do słuchania, nieskory do mówienia, nieskory do gniewu. Gniew bowiem męża nie wykonuje sprawiedliwości Bożej. Odrzućcie przeto wszystko, co nieczyste, oraz cały bezmiar zła, a przyjmijcie w duchu łagodności zaszczepione w was słowo, które ma moc zbawić dusze wasze. Wprowadzajcie zaś słowo w czyn, a nie bądźcie tylko słuchaczami oszukującymi samych siebie. Jeżeli bowiem ktoś przysłuchuje się tylko słowu, a nie wypełnia go, podobny jest do człowieka oglądającego w lustrze swe naturalne odbicie. Bo przyjrzał się sobie, odszedł i zaraz zapomniał, jakim był. Kto zaś pilnie rozważa doskonałe Prawo, Prawo wolności, i wytrwa w nim, ten nie jest słuchaczem skłonnym do zapominania, ale wykonawcą dzieła; wypełniając je, otrzyma błogosławieństwo.
Jeżeli ktoś uważa się za człowieka religijnego, lecz łudząc serce swoje nie powściąga swego języka, to pobożność jego pozbawiona jest podstaw. Religijność czysta i bez skazy wobec Boga i Ojca wyraża się w opiece nad sierotami i wdowami w ich utrapieniach i w zachowaniu siebie samego nieskalanym od wpływów świata.

Czy jestem raczej tylko „słuchaczem”, czy wprowadzam słowa w czyn? Jeśli tak, podaj jakiś przykład braciom. Jeśli jest to dla Ciebie trudne, zastanów się, co Ci przeszkadza w działaniu?

Niepokalana - spotkanie w małej grupie

I wy byliście umarłymi na skutek waszych występków i grzechów, w których żyliście niegdyś według doczesnego sposobu tego świata, według sposobu Władcy mocarstwa powietrza, to jest ducha, który działa teraz w synach buntu. Pośród nich także my wszyscy niegdyś postępowaliśmy według żądz naszego ciała, spełniając zachcianki ciała i myśli zdrożnych. I byliśmy potomstwem z natury zasługującym na gniew, jak i wszyscy inni. A Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia. Łaską bowiem jesteście zbawieni. Razem też wskrzesił i razem posadził na wyżynach niebieskich - w Chrystusie Jezusie, aby w nadchodzących wiekach przemożne bogactwo Jego łaski wykazać na przykładzie dobroci względem nas, w Chrystusie Jezusie. Łaską bowiem jesteście zbawieni przez wiarę. A to pochodzi nie od was, lecz jest darem Boga: nie z uczynków, aby się nikt nie chlubił. Jesteśmy bowiem Jego dziełem, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych czynów, które Bóg z góry przygotował, abyśmy je pełnili (Ef 2, 1-10)

Jak wygląda Twoje posłuszeństwo Słowu Bożemu?

Gdy jeszcze przemawiał do tłumów, oto Jego Matka i bracia stanęli na dworze i chcieli z Nim mówić. Ktoś rzekł do Niego: «Oto Twoja Matka i Twoi bracia stoją na dworze i chcą mówić z Tobą». Lecz On odpowiedział temu, który Mu to oznajmił: «Któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi?» I wyciągnąwszy rękę ku swoim uczniom, rzekł: «Oto moja matka i moi bracia. Bo kto pełni wolę Ojca mojego, który jest w niebie, ten Mi jest bratem, siostrą i matką (Mt 12, 46 – 50)

Jak przyjmujesz Maryję w swoim życiu, jako Matkę?

A kiedy ujrzał Smok, że został strącony na ziemię, począł ścigać Niewiastę, która porodziła Mężczyznę. I dano Niewieście dwa skrzydła orła wielkiego, by na pustynię leciała na swoje miejsce, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, z dala od Węża. A Wąż za Niewiastą wypuścił z gardzieli wodę jak rzekę, żeby ją rzeka uniosła. Lecz ziemia przyszła z pomocą Niewieście i otworzyła ziemia swą gardziel, i pochłonęła rzekę, którą Smok ze swej gardzieli wypuścił. I rozgniewał się Smok na Niewiastę, i odszedł rozpocząć walkę z resztą jej potomstwa z tymi, co strzegą przykazań Boga i mają świadectwo Jezusa (Ap 12, 13-17)

Jaki jest twój stosunek do Maryi? Dlaczego i w czym powinniśmy naśladować Maryję?

Niepokalana

Co nam mówi Katechizm Kościoła Katolickiego?

Wiara w Niepokalane Poczęcie Maryi, Jej świętość opiera się na wierze w Chrystusa.

To przez Maryję Bóg tworzy/daje Jezusowi ciało ludzkie (jak czytamy w Hbr 10; 5 Przeto przychodząc na świat mówi. Ofiary ani daru nie chciałeś, ale mi utworzyłeś ciało. Całopalenia i ofiary za grzech nie podobały się Tobie. Wtedy rzekłem: Oto idę – w zwoju księgi napisano o mnie – aby spełnić Twoją wolę, Boże”.

Bóg przez Jezusa jakby sam chce doświadczyć tych wszystkich ludzkich słabości w ciele, aby móc nas zbawić.. bo ofiary i całopalenia.. nie „sprawdziły się”.. nie zaprowadziły człowieka do świętości..

Bóg wybrał Maryję od samego początku. Od początku była w Jego planach i już w Starym Testamencie możemy o Niej słuchać... „Jak przez kobietę przyszła śmierć, to przez kobietę przyjdzie odkupienie”.

(Iż 7, 14 – 15) „ Dlatego Pan sam da wam znak. Oto Panna pocznie i porodzi syna i nazwie go imieniem Emmanuel. Śmietanę i miód spożywać będzie aż nauczy się odrzucać zło a wybierać dobro”

I jeśli przyjmiemy kontekst św Łukasza, który (Łk 1,26 – 56) przedstawia Maryję jako córkę Syjonu, uosobienie Ludu Bożego.. a zatem Maryja staje się tym samym naszym przedstawicielem w byciu brzemienną w miłość Boga do nas.

„Raduj się Maryjo – znalazłaś bowiem Łaskę u Pana” staje się błogosławionym tekstem, który Bóg wypowiada do każdego z nas, zapraszając nas do przyjęcia Jego Syna Jezusa do naszych ciał, serc, dusz, abyśmy jak Maryja stali się naczyniami niosącymi go w naszym życiu.

Katechizm Kościoła Katolickiego mówi nam, że aby Maryja mogła stać się matką Jezusa, została napełniona łaską w chwili swojego poczęcia „Bądź pozdrowiona Maryjo, łaski pełna”.

To Pius IX w 1854 r ogłosił dogmat Niepokalanego Poczęcia Maryi. Maryja została poczęta w sposób bezgrzeszny, by jako pierwsza odkupiona od grzechu pierworodnego mogła przyjąć Jezusa, i by plan naszego zbawienia i łaska Boga mogła zostać wylana na wszystkich, na cały lud Boży.

Jak czytamy w liście do Efezjan – dzięki „fiat – niech mi się stanie” – zyskaliśmy szansę na bycie „niepokalanymi”… dostaliśmy obietnicę świętości… dostaliśmy błogosławieństwo samego Boga

(Ef, 1; 3-7) „Niech będzie błogosławiony Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa. On napełnił nas wszelkim błogosławieństwem duchowym na wyżynach niebieskich – w Chrystusie. W nim bowiem wybrał nas przed założeniem świata abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem. Z miłości przeznaczył nas dla siebie, jako przybranych synów przez Jezusa Chrystusa”.

I może zadajcie sobie teraz pytanie – no fajnie, być niepokalaną/ niepokalanym jak Maryja. ale jak to zrobić?

I tu wracamy do naszej figury Maryi, Niepokalanej, Matki Jezusa i Matki kościoła.

Bóg wybrał niewiastę/ człowieka aby pokazać nam, że to właśnie w co najczęściej wątpimy – dążenie do świętości, prawdziwa miłość Boga – jest możliwa i w naszym życiu.

Można powiedzieć, że to Maryja przetarła nam szlak. Obserwując jej życie, postawę możemy uczyć się od niej miłość Jezusa, Boga. Prześledźmy najważniejsze momenty:

1.       Posłuszeństwo wiary (Łk 1, 37-38) „Oto ja służebnica Pańska, niech mi się stanie według słowa Twego”

 i jak mówi do nas św Paweł w Liście do Rzymian (Rz 1, 5-6) „Przez niego otrzymaliśmy łaskę i urząd apostolski, aby ku chwale Jego imienia, pozyskiwać wszystkich pogan dla posłuszeństwa w wierze. Wśród nich jesteście i wy powołani przez Jezusa Chrystusa”.

 Zatem jeśli ktoś czuje się jeszcze poganinem to pierwszy element drogi do wiary to POSŁUSZEŃSTWO..

Czy łatwo jest być posłusznym? Oczywiście nie.. a zwłaszcza nie.. kiedy nie rozumiemy, dlaczego mamy być posłuszni.. Aby otrzymać tę łaskę warto pytać Boga o jego plany wobec nas, zgłębiać jego słowo, modlić się o mądrość, tak jak to czyniła Maryja..

Myślę, że warto prosić Maryję o wsparcie, o to, by modliła się za nami, abyśmy otrzymali łaskę posłuszeństwa i mogli powiedzieć „fiat”, niech mi się stanie według słowa Twego” 

2.     Dziewictwo – dziewictwo w ujęciu biblijnym (za Słownikiem Teologii Biblijnej) to „wierna miłość w stosunku do Boga. Całkowite oddanie się Bogu”. Zarówno w starym jak i nowym testamencie dziewictwo łączyło się z tematem zaślubin..Maryja oddaje swoją Miłość Bogu.. niejako poślubia Boga..

Będąc symbolem nas wszystkich – Kościoła. Dzięki niej my wszyscy stajemy się oblubieńcami Boga bo tylko wtedy mamy szansę na to by przyjąć do siebie Jezusa (przypowieść o mądrych pannach wychodzących na spotkanie z Oblubieńcem). 

I znów warto zadać sobie pytanie – Czy oddaję się Bogu całkowicie? Czy chcę, aby był moim oblubieńcem, abym dzielił/ dzieliła z nim każdą sekundę mojego życia..

I nie jest to możliwe, dopóki nie przyjmiemy Chrystusa do serca.. Bo tak jak Maryja i jak każda kobieta brzemienna – jest zjednoczona w jednym ciele ze swoim dzieckiem, tak my przyjmując Chrystusa takimi się stajemy. 

3.  Macierzyństwo - Bóg pozostawia Maryi wybór... On do niczego jej nie zmuszał, nie przekonywał.. Nam też pozostawia wybór..

Macierzyństwo nie jest łatwe. To ciągła troska, obawa, opieka to całkowita rezygnacja ze swoich planów dla dziecka..

Macierzyństwo przynosi wiele radości, ale też przysparza wielu cierpień.

Wychowanie dziecka jest tak naprawdę – wychowywaniem siebie samego, jest nauką pokory.. I nie zawsze jest tak, że od dziecka słyszymy tylko miłe słowa „kocham cię mamusiu/ tatusiu”.. Często słyszymy, że nie jesteśmy już dla nich wyrocznią..

Maryja ma również trudne po ludzku doświadczenia z Jezusem – w świątyni, kiedy pokazuje Jej, kto jest dla niego ważniejszy, w Kanie Galilejskiej, kiedy Ją gani, w momencie, kiedy mówi do Niej „A któż jest moją matką i którzy są moimi braćmi”? (Mt 12, 46 – 50)

Myślę, że Maryja rozumiała, ale na pewno cierpiała..

W chrześcijaństwie, nabierając wiary, nawracając się – jesteśmy na etapie ciąży i wczesnych lat życia Jezusa, ale przychodzi taki moment, kiedy musimy oddać go światu.. Kiedy nie jest już nasz, ale trzeba się nim dzielić z innymi. Mówić o swoich świadectwach, doświadczeniach, cierpieć jak Maryja dla Jezusa.. Stać pod krzyżem do końca.. 

Czy jestem gotów – zrezygnować całkowicie ze swojego życia? Z planów, przespanych nocy, wolnych weekendów, zabawy, czasu dla siebie? Trwać przy krzyżu? Dawać świadectwo swojej wiary?

Na koniec chciałabym jeszcze skupić się na Maryi Niepokalanej jako Matce Kościoła, Naszej Matce.

Jak mówi Ewangelia św Jana (J 19, 25 – 27)

„ A obok krzyża Jezusowego stały: Matka Jego, siostra Matki Jego, Maria żona Kleofasa i Maria Magdalena. Kiedy więc Jezus ujrzał Matkę i stojącego obok niej ucznia, którego miłował, rzekł do Matki „Niewiasto, oto syn Twój”. Następnie rzekła do ucznia „Oto Matka Twoja’. I od tej godziny uczeń wziął ją do siebie.”

Czyli z jednej strony Maryja nosi w swym łonie także nas.. bo chce nas zaprowadzić do Ojca..
Z drugiej Bóg posłużył się niewiastą aby pokazać jak bardzo mu na nas zależy i jak bardzo nas kocha..

Istnieje termin Rahamim, który jest liczbą mnogą od rehem „łono matczyne” i w tym kontekście oznacza miłość serca, taką, która niejako sama z niego się wyrywa i jest pełna uczucia. Kiedy Bóg patrzy jak my Mu się marnujemy, to dosłownie wnętrzności się w Nim przewracają z żalu i z chęci uratowania tego biednego, zabłąkanego dziecka.

Niektórzy tłumaczą też słowo Rahamim z hebrajskiego jako „miłosierdzie”

"Czy może matka zapomnieć o swoim dziecku? - czytamy u Izajasza -- ta która kocha, czy może się wyrzec owocu swego łona? A gdyby nawet ona o tobie zapomniała, Ja o tobie nie zapomnę, mówi Pan".

Czekaj na wiatr

Ktoś z naszej grupy lubi tę piosenkę. Może dla kogoś innego też będzie inspirująca na ten czas, na ten rok...

"Oddaję Mu swoje życie, aby nim kierował"

Przygotowanie: o. Maciej Biskup OP, A noc jak dzień zajaśnieje

http://dominikanie.pl/blogi/maciej_biskup_op/wpis,1282,a_noc_jak_dzien_zajasnieje.html

"Teologia zapisana wyłącznie twierdzącymi zdaniami musi niepokoić, tak jak niepokoi przewodnik duchowy, który nie ma odwagi przyznać się przed samym sobą do swojej nocy. Taka teologiczna i duchowa pewność siebie budzić musi podejrzliwość, że opowiada jedynie o pragnieniu, które samo się już nakarmiło a nie o tym prawdziwym, ostatecznym. Teologia z Ducha jest autentycznym pragnieniem. I ono jest Światłem. [...]

Faryzeusz i nauczyciel Izraela Nikodem... człowiek poważny skrada się nocą do Jezusa. Może skrywa swój lęk a niepewność pragnie osłonić nocą przed innymi. Wielu w Izraelu przychodziło do niego by pytać o Boga, o przykazania, o to jak żyć, by się zbawić. Ale on sam pyta i szuka. Na szczęście pozostał uczniem, a jego lęk zdradza, że sam przed Bogiem pozostał kruchym dzieckiem. Nieprzypadkowo Jezus mówi do niego, że trzeba się ponownie narodzić, stać dzieckiem.

Noc dobrze opisuje nas ludzi. Noc jest obrazem naszych lęków, pytań, powtarzających się grzechów, zniechęceniu, zmęczeniu, sytuacji życiowych, z których nie widzimy wyjścia: w ciemności idziemy w ciemności, do źródła Twojego życia, tylko pragnienie jest światłem...

Pragnienie, które wyrosło z niepewności, przywiodło Nikodema do Światła. Odnalazł w jaśniejącej miłości Twarzy Chrystusa swój dzień. Odsłonił przed Chrystusem swoją noc i pozwolił, jak dziecko, Jezusowi otulić się Jego dniem. Z nocy wszedł z dzień".

1) Kierowanie zakłada istnienie pewnego celu, do którego chcę dotrzeć.

Co jest moim celem?

Nie jestem maszyną ani niewolnikiem. Mój cel wynika z moich pragnień.

Czego pragnę? Pragnę być szczęśliwy.

2) Kierowanie zakłada również istnienie różnych możliwych dróg, pomiędzy którymi mogę wybierać.

Część wyborów dokonuję świadomie, a część - bez zastanowienia, niemal automatycznie.

2a) Jakie stosuję kryteria przy podejmowaniu decyzji? W jaki sposób oceniam, co jest w danej sytuacji słuszne/właściwe, co zbliży mnie do celu, a co od niego oddali?

Jakie decyzje podejmuję samodzielnie, a kiedy szukam rady u innych?

Komu pozwalam wpływać na podejmowane przeze mnie decyzje?

W jaki sposób wybieram doradców?

2b) Wiele decyzji podejmuję automatycznie, intuicyjnie, odruchowo, niemal nieświadomie. Zależą one od “wyrobionych nawyków”.

Z kim spędzam najwięcej czasu - wymień 5 osób? Czy to te same osoby co w 2a?

3) Czasami okazuje się, że pomimo podejmowania (na pierwszy rzut oka) słusznych decyzji, celu nie udało się osiągnąć.

W jaki sposób reaguję, gdy coś idzie nie po mojej myśli? Dlaczego reaguję w taki sposób?

Dlaczego nie zawsze się udaje?

4) Co to znaczy “pozwolić komuś kierować swoim życiem”?

Jak wygląda relacja osoby kierowanej do kierującej: żołnierz-dowódca, wasal-lennik,

pracownik-szef, uczeń-nauczyciel, pacjent-lekarz, król-doradca, dziecko-rodzic, ...?

Czy kierowanie to przyjmowanie rad, czy coś więcej?

Co z moim rozumem i wolną wolą?

5) Po co “oddawać komuś życie, aby nim kierował”?

Czy ja sam nie wiem najlepiej, czego pragnę, co jest dla mnie dobre, co jest moim

szczęściem?

Oddawanie życia pod czyjeś kierownictwo ma sens tylko wtedy, gdy znajdziemy kogoś, kto wie lepiej, co jest dla mnie dobre, co uczyni mnie szczęśliwym - kogoś, kto przeszedł drogę, którą ja chcę przejść i doszedł do celu, który i ja chcę osiągnąć.

6) Komu mogę pozwolić kierować swoim życiem?

Pozwolenie komuś na kierowanie moim życiem wymaga ogromnego zaufania.

Czy jestem w stanie zdobyć się na takie zaufanie?

Jak na takim zaufaniu zwykle wychodzę?

Czy kierownictwo innych zwykle przynosi pozytywne efekty czy rozczarowanie?

7) Odpowiedź: Nadzieja chrześcijańska.

"ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani serce człowieka nie zdołało pojąć, jak wielkie rzeczy przygotował Bóg tym, którzy Go miłują" /1 Kor 2,9/

"Dziś w duchu byłam w niebie i oglądałam te niepojęte piękności i szczęście, jakie nas czeka po śmierci. Widziałam, jak wszystkie stworzenia oddają cześć i chwałę nieustannie Bogu; widziałam, jak wielkie jest szczęście w Bogu, które się rozlewa na wszystkie stworzenia, uszczęśliwiając je, i wraca do Źródła wszelka chwała i cześć z uszczęśliwienia, i wchodzą w głębie Boże, kontemplują życie wewnętrzne Boga – Ojca, Syna i Ducha Świętego, którego nigdy ani pojmą, ani zgłębią. To Źródło szczęścia jest niezmienne w istocie swojej, lecz zawsze nowe, tryskające uszczęśliwieniem wszelkiego stworzenia. Rozumiem teraz św. Pawła, który powiedział: Ani oko nie widziało, ani ucho nie słyszało, ani weszło w serce człowieka, co Bóg nagotował tym, którzy Go miłują. – I dał mi Bóg poznać jedną jedyną rzecz, która ma w oczach Jego nieskończoną wartość, a tą jest miłość Boża, miłość, miłość i jeszcze raz miłość – i z jednym aktem czystej miłości Bożej nie może iść nic w porównanie. O, jakimi niepojętymi względami Bóg darzy duszę, która Go szczerze miłuje. O, szczęśliwa dusza, która się cieszy już tu na ziemi Jego szczególnymi względami, a nimi są dusze małe i pokorne" /Św. Faustyna Kowalska, Dzienniczek, 777-778/

Bóg złożył w moim sercu pragnienie szczęścia.

Chce je spełnić i wie jak to zrobić.

Jezus Chrystus może mnie do niego zaprowadzić.

"Pójdźcie, błogosławieni Ojca mojego, weźcie w posiadanie królestwo, przygotowane wam od

założenia świata!" (Mt 25, 34)

1817 Nadzieja jest cnotą teologalną, dzięki której pragniemy jako naszego szczęścia Królestwa niebieskiego i życia wiecznego, pokładając ufność w obietnicach Chrystusa i opierając się nie na naszych siłach, ale na pomocy łaski Ducha Świętego. „Trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo godny jest zaufania Ten, który dał obietnicę" (Hbr 10, 23). On „wylał na nas obficie (Ducha Świętego) przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni Jego łaską, stali się w nadziei dziedzicami życia wiecznego" (Tt 3, 6-7).

1818 Cnota nadziei odpowiada dążeniu do szczęścia, złożonemu przez Boga w sercu każdego człowieka; podejmuje ona te oczekiwania, które inspirują działania ludzi; oczyszcza je, by ukierunkować je na Królestwo niebieskie; chroni przed zwątpieniem; podtrzymuje w każdym opuszczeniu; poszerza serce w oczekiwaniu szczęścia wiecznego. Żywa nadzieja chroni przed egoizmem i prowadzi do szczęścia miłości.

1819 Nadzieja chrześcijańska podejmuje i wypełnia nadzieję narodu wybranego, mającą swoje źródło i  wzór w nadziei Abrahama, który w Izaaku został napełniony obietnicami Boga i oczyszczony przez próbę ofiary. „On to wbrew nadziei uwierzył nadziei, że stanie się ojcem wielu narodów" (Rz 4, 18).

/KKK/

8) Czy (i w jakim stopniu) pozwalam Jezusowi kierować swoim życiem w drodze do Szczęścia?

Jeśli tak, to jak wygląda to kierownictwo (patrz pkt 4)?

Co spowodowało, że odważyłem/łam się Mu zaufać?

Jeśli Mu nie ufam (wystarczająco), to dlaczego i co musiałoby się stać, żebym Mu zaufał/a

(patrz pkt 2)?

"Zbudź się, o śpiący, i powstań z martwych, a zajaśnieje ci Chrystus" (Ef 5, 14)

JEZUS CHRYSTUS jest moim Światłem i Życiem oraz jedyną drogą do Ojca;

przyjąłem Go jako mojego Pana i Zbawiciela: oddałem Mu swoje życie, aby nim kierował.

Tekst na medytację: wskrzeszenie młodzieńca z Nain (Łk 7,11-16)

Spotkanie orszaku śmierci z orszakiem Życia

"I stało się wkrótce potem, [że] udał się do miasta zwanego Nain 

i szli razem z nim uczniowie jego i tłum wielki. 

Gdy zaś zbliżył się do bramy miasta, oto wynoszono zmarłego, jedynego syna matki jego, a ona była wdową, 

i tłum z miasta liczny był z nią. 

I zobaczywszy ją Pan, odczuł wobec niej miłosierdzie 

i powiedział do niej: „Nie płacz!”. 

I podszedłszy dotknął mar (pogrzebowych noszy), niosący zaś [je] zatrzymali się, i powiedział: „Młody człowieku, tobie mówię, wstań!”. 

I wstał martwy (zmarły) i zaczął mówić, i dał go jego matce. 

Ogarnął zaś strach wszystkich i chwalili Boga mówiąc: „Proroka wielkiego wzbudził wśród nas” i „Nawiedził Bóg lud swój”.

Pytania do refleksji (osobistej lub w grupie):

1.       Od kogo dowiedziałeś się o Jezusie Chrystusie? Czego nauczyły Cię o Nim te osoby?

2.       Jakie wysiłki i próby zbliżenia się do Boga i poznania Go podejmowałeś dotychczas? Na ile doświadczyłeś ich nieskuteczności?

3.       Jakie przejawy „ciemności”/ „śmierci” doświadczasz  w swoim życiu? (z czym się zmagasz, czego nie możesz znieść, od czego chciałbyś się uwolnić, co Ci utrudnia relacje z ludźmi, co odbiera Ci radość życia, co uniemożliwia akceptację swojego życia)

4.       Czy masz potrzebę przemiany życia?  Jak sobie wyobrażasz tę przemianę? U kogo szukasz pomocy?

5.       Na ile wierzysz, że Jezus może i chce ci pomóc? Czy jesteś w stanie Mu zaufać?

Na dobry początek

Zaczynamy rok formacyjny z Papieżem Franciszkiem, w klimacie z Rio 2013.
Trzy fragmenty przemówień - trzy źródła inspiracji.

"Nie możemy pozostawać zamknięci w parafii, w naszych wspólnotach, w naszej instytucji parafialnej czy instytucji diecezjalnej, kiedy tak wiele osób czeka na Ewangelię! Wyjść z posłaniem. Nie wystarczy po prostu otwarcie drzwi, aby przyjąć, ale trzeba wyjść przez te drzwi, aby szukać i spotykać! Zachęcajmy młodych do wyjścia. Oczywiście będą robić głupstwa. Nie bójmy się. Apostołowie robili je przed nami. Zachęcajmy do wyjścia. Myślmy zdecydowanie o duszpasterstwie, poczynając od peryferii, poczynając od tych, którzy są najdalej, od tych, którzy zwykle nie przychodzą do parafii. Oni są zaproszonymi VIP. Iść i szukać ich na skrzyżowaniach ulic".

***

"Ileż trudności jest w życiu każdego z nas, naszych ludzi, naszych wspólnot, ale niezależnie od tego, jak wielkie mogą się one wydawać, Bóg nigdy nie dopuszcza, aby nas pogrążyły. Odnośnie do zniechęcenia, które może pojawić się w życiu tych, którzy zajmują się ewangelizacją lub którzy starają się żyć wiarą jako ojciec i matka rodziny, chciałbym z mocą powiedzieć: miejcie zawsze w sercu tę pewność: Bóg idzie przy was, w żadnej chwili was nie opuszcza! Nigdy nie traćmy nadziei! Nigdy jej nie gaśmy w sercu! „Smok”, zło istnieje w naszej historii, ale nie on jest najsilniejszy. Najsilniejszy jest Bóg i Bóg jest naszą nadzieją! To prawda, że dziś wszyscy po trosze, także nasza młodzież, ulegają fascynacji wieloma bożkami, które zajmują miejsce Boga i wydają się dawać nadzieję: pieniądze, sukcesy, władza, przyjemność. Często poczucie samotności i pustki szerzy się w sercach wielu ludzi i prowadzi do poszukiwania kompensacji, owych przemijających bożków. Drodzy bracia i siostry, bądźmy światłami nadziei! Patrzmy pozytywnie na rzeczywistość".

***

"Pozwolić, by Bóg nas zadziwił. Człowiek nadziei – wielkiej nadziei, którą daje nam wiara – wie, że Bóg działa i zaskakuje nas także pośród trudności. Przykładem jest historia tego sanktuarium [Aparecida]: trzech rybaków po bezowocnym dniu, w którym nie udało się im złowić ryb, w wodach rzeki Parnaíba znalazło coś nieoczekiwanego: figurkę Matki Bożej Niepokalanie Poczętej. Któż mógł kiedykolwiek przypuszczać, że miejsce bezowocnego połowu stanie się miejscem, w którym wszyscy Brazylijczycy mogą czuć się dziećmi tej samej Matki? Bóg wciąż zadziwia, jak nowe wino w Ewangelii, której wysłuchaliśmy. Bóg zachowuje dla nas zawsze to, co najlepsze. Ale chce, abyśmy pozwolili, by Jego miłość nas zadziwiała, abyśmy przyjmowali Jego niespodzianki. Zaufajmy Bogu! Z dala od Niego wyczerpuje się wino radości, wino nadziei. Jeżeli zbliżamy się do Niego, jeśli przebywamy z Nim, wówczas to, co wydaje się zimną wodą, co jest trudnością, grzechem, przemienia się w nowe wino przyjaźni z Nim".

No i coś na dobry humor :)